HAYATIN GERÇEĞİ...

    Doğduğum andan itibaren mutlu ve özgür olacağımı sanmıştım. Oyuncak bebeklerle dolu bir oda beklemiştim. Damlalı gözler yerine gülen gözler istemiştim. Sonsuza dek bende kalacak melek gibi saçlarım olacağını ummuştum. Ama bu hayaller gerçekleşmek yerine denizlere düşüp birer dalga oldu!

    Küçük fakir ama mutluydum. Son üç gündür boğazıma bir parça ekmek bile girmemişti. Hayallerimdeki bebekleri şimdi sadece camların arkasından izleyebiliyordum. Annemle yolda yürürken cepleri paralarla dolup taşanları görüyordum. Benim elime bile alamadığım bebekleri onlar kucağında hissediyordu. On binlerce bebeğin sıcaklığı odalarını süslüyordu.

    Bir gün annem hiç beklenmedik bir şekilde saçını kökünden kesti. Gözlerimin önünde binlerce saç teli yere indi. Ardından sırf bir parça ekmek için benim saçlarımı da kesti. Makasın soğuk demirini kafatasımda hissettim. Güzelliğimi kaplayan tüm dünyam ellerimde yok oldu. Annem saçları gözlerimi kamaştıran porselen, elma yanaklı, dantelli kıyafetli bebekler için oyuncakçıya teslim etti.

   Bu olacakları ne annemin karnında ne de yaşlılığımda tahmin edebilirdim. İşte üzgün yüzler, göz damlaları, kırık kalpler. İşte fakirlik, karanlık ışık, yaşamın yok oluşu!
                                                                       
                                                                 İşte Hayatın Gerçeği...

HAYAL DÜNYASI

  Hayal dünyası

Yattım yatağıma,
 Daldım rüyalara,
 Eğlenip koşarken,
Çaldı alarmım bir daha!

Kalkmak istemezken
Buldum kendimi koridorda
Üzerimde okul formam
Servisin kornasını duydum anında!!  
                                       
                                   Karin TULUK

BİR KIŞ RÜYASI

BİR KIŞ RÜYASI

Issız ve sessiz bir kış gecesinde, yanıp sönen sokak lambaları, buz tutmuş yollar, sessiz ve güzel bir kış müziği, kalpleri ısıtan bir şömine ve hüzünlü bir çocuk. Yıldızlara bakıp küçük ve parlak göz damlaları akıtıyor. Sokakta bir yağmur kokusu, yere düşen yağmurun sesi! Evlerin kenarındaki sokak müzisyenleri.  Önlerinde küçücük bir kap, içinde bir iki lira. Marketlerde bir iki insan, restoranlardan lezzetli kokular. Küçük masalarda acıkmış yüzler.

       

Sabah mutluluk ve ısı veren sıcacık bir güneş. Yollarda servisler, işe yetişmeye çalışanlar. Koşuşturan çocuklar. Okullardan top sesleri, zil sesleri! İş yerlerinde sıcacık kağıtların çıktığı yazıcı sesleri. Evlerde temizlik zamanı. Çocukların beklediği yemeklerin kokuları! Öğretmenlerin kahvelerinden çıkan sarhoş eden duman! Televizyonlarda sabah programları. Pazarlarda bağıran insanlar, pas parlak meyveler. Göz kamaştıran bir ışık, başları ağrıtan bir trafik!

 Kış mevsiminin havası her ne kadar soğuk ve dondurucu olsa da ilham ve keşif dolu. Otursan koltuğuna, alsan kalemini kağıdını yazsan şiirler, metinler baksan pencereden dışarı, dinlesen klasik müzik,  izlesen kış mevsiminin manzarasını sormassın bana niye bu kadar güzel bir metin yazdığımı…

                                                                                                                 

 Karin TULUK